Peter Bradtke

Peter Bradtke (1947, Berlijn) ontwikkelde al vroeg een fascinatie voor beeldende kunst, wat hem uiteindelijk naar de Hochschule für bildende Künste in Hamburg bracht. Daar studeerde hij onder professor Bazon Brock, een invloedrijke denker en kunstenaar die Bradtke stimuleerde om conceptueel te werken en de grenzen tussen media te verkennen. Vanaf 1970 begon Bradtke met exposeren, waarmee hij zich snel positioneerde binnen de Duitse kunstwereld van de jaren zeventig, een periode waarin experiment en nieuwe vormen van visuele expressie centraal stonden.

In 1974 maakte Bradtke een negen weken durende reis door de Verenigde Staten, een ervaring die een blijvende invloed zou hebben op zijn werk. De reis legde hij vast op een vier uur durende Super‑8 film, die later de basis vormde voor zijn eerste landschappen, stadsgezichten en zogenaamde “portrait landscapes”. In deze werken versmelten filmische tijd en schilderkunstige stilstand: dynamiek en rust bestaan naast elkaar, alsof de schilderijen fragmenten zijn van een bewegend beeld. Vanaf de jaren tachtig breidde Bradtke zijn thematiek uit met zelfportretten en stillevens, vaak geïnspireerd door de sfeer en lichtval van film noir uit de jaren veertig en vijftig.

In 1986 verhuisde Bradtke naar New York, waar hij in zijn loft in SoHo werkte aan tentoonstellingen in Los Angeles, Chicago en New York. De stad werd een nieuwe bron van inspiratie: vanaf 1994 ontstonden zijn eerste nachtelijke stadsgezichten van New York, realistisch én expressief tegelijk. In 1996 keerde hij terug naar Berlijn en opende daar “Studio Soho East”, van waaruit hij de energie van de Duitse hoofdstad vastlegde. In de jaren daarna werkte hij aan projecten rond barinterieurs in Manhattan en aan een serie schilderijen geïnspireerd op de expressionistische film The Cabinet of Dr. Caligari (1919). Sinds 2009 onderzoekt Bradtke in zijn werk de wisselwerking tussen fotografie en schilderkunst, waarmee hij zijn voortdurende zoektocht naar beeld, beweging en perceptie voortzet.